Charyzmat

„Przede wszystkim, bracia najmilsi, miłujcie Boga, a następnie bliźniego, gdyż te przykazania zostały nam dane jako najważniejsze. Oto jest to, co nakazujemy zachowywać mieszkającym w klasztorze. Po pierwsze, dlatego zgromadziliście się w jedno, byście jednomyślnie mieszkali w domu i mieli jednego ducha i jedno serce skierowane ku Bogu. I nie nazywajcie czegokolwiek swoją własnością, lecz wszystko niech będzie dla was wspólne.”
św. Augustyn, Reguła I

 Charyzmat Zakonu Augustianów opiera się przede wszystkim na duchowym doświadczeniu św. Augustyna. Ogólnie rzec biorąc, zawiera on w sobie cztery podstawowe elementy. Są to:
1) nieustanne poszukiwanie Boga,
2) w głębokiej wspólnocie z drugim człowiekiem,
3) w oparciu o prawdę o sobie samym, oraz
4) w zaangażowaniu na służbę Kościołowi.
Są to podstawowe filary, swoisty trzon duchowości augustiańskiej.

Kluczem do zrozumienia duchowości augustiańskiej jest słowo „wspólnota”. Dojrzała wiara i wspólnota z Bogiem musi, według św. Augustyna, wyrażać się w dojrzałych relacjach i wspólnocie z drugim człowiekiem. Tekstem, na którym on sam oparł swój ideał życia zakonnego, jest fragment z Dziejów Apostolskich mówiący o wspólnocie pierwszych chrześcijan: „Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących. Żaden nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.” [Dz 4,32] Dla św. Augustyna nie istnieje coś takiego jak dojrzała wiara, która jednocześnie byłaby zamknięta na wspólnotę z drugim człowiekiem.

Oczywiście, dojrzałą wspólnotę mogą stworzyć tylko osoby szczerze gotowe na to, by podjąć trud nieustannego poszukiwania Boga i tworzenia dojrzałych więzi. Życie we wspólnocie to nie sentymentalna, romantyczna „bajeczka”. Wymaga ono czasem dużo wysiłku i ofiary. Dlatego warunkiem prawdziwego realizowania duchowości augustiańskiej jest osobista dojrzałość i głębokie, osobiste życie wewnętrzne. Tylko głębokie zakorzenienie się w Bogu może uchronić człowieka przed iluzją i rozczarowaniem.

Jednocześnie św. Augustyn nie chciał, aby wspólnota zakonna, którą założył, zamykała się w swoim własnym „światku”, odgradzając się od problemów Kościoła. Prawdziwa duchowość augustiańska wyraża się więc również w „wyjściu poza mury klasztorne” i podejmowaniu różnorodnych działań duszpasterskich. W zależności od tego jakie kto ma dary i talenty, staramy się aby każdy mógł je rozwijać, „puścić je w obieg” i robić to do czego Bóg, przez wspólnotę zakonną, go powołał.

Wzorem św. Augustyna, w duchowości i charyzmacie Zakonu, duży nacisk kładziemy na studia. Miłość do Boga oznacza, że człowiek pragnie Go lepiej poznać. Dobrych studiów wymaga również zwykłe, rzetelne przygotowanie do pracy duszpasterskiej. Duchowość augustiańska łączy w sobie nastawienie na głębokie życie wewnętrzne (modlitwa, studia, itp.) oraz zaangażowanie apostolskie.