3.lutego – Wspomnienie bł. Stefana Bellesini

 Boże, Ty sprawiłeś, że bł. Stefan Bellesini z apostolskim zapałem oddał się wychowaniu młodzieży i szerzeniu nabożeństwa do Najświętszej Dziewicy Maryi spraw, abyśmy naśladując jego gorliwość, całym sercem poświęcili się służeniu Kościołowi. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Bł. Stefan Bellesini urodził się 25 listopada 1774 r. w Trydencie. Rodzina Bellesinich należała do zamożnych i szanowanych rodzin. Jako dziecko Stefan często odwiedzał klasztor Augustianów w Trydencie, którego przeorem przez długie lata był jego wuj, o. Fulgencjusz Meichenbeck. Dla nikogo nie było więc niespodzianką gdy Stefan, zafascynowany stylem życia tej właśnie wspólnoty zakonnej, w wieku 18 lat przyjął habit augustiański. Po nowicjacie w sławnym klasztorze San Giacomo Maggiore w Bolonii Stefan został wezwany przez Generała Zakonu na studia filozoficzne do Rzymu. Po ich ukończeniu młody zakonnik powrócił do Bolonii w celu kontynuowania studiów w zakresie teologii. Był uzdolnionym i pracowitym studentem; otrzymał tytuł defendente, przyznawany tylko studentom uważanym za zdolnych do kariery akademickiej. Wkrótce jednak, na skutek inwazji wojsk napoleońskich, został zmuszony powrócić do Trydentu. Tam, w 1797 roku, ozrzymał święcenia diakońskie i kapłańskie. Niedługo potem Francuzi znieśli klasztory w Tyrolu. Do 1809 r. Stefan mógł przebywać w swoim klasztorze, ale w końcu musiał przenieść się do domu rodzinnego, gdzie otworzył darmową szkołę dla dzieci pozbawionych opieki i całkowicie poświęcił się ich wychowaniu. W krótkim czasie zgromadził tak wiele uczniów, że musiał szukać większych pomieszczeń. Do jego szkoły uczęszczało 400-500 dzieci. Tę działalność kontynuował również gdy Austria ponownie odzyskała panowanie nad Tyrolem, a nawet został mianowany głównym inspektorem wszystkich szkół podstawowych w dystrykcie trydenckim. Napisane przezeń Statuty dla szkół jeszcze długo po jego śmierci miały moc obowiązującą.

Pomimo tych sukcesów na polu wychowawczym Stefan pozostał Augustianinem. Gdy po upadku rządów Napoleona w Państwie Kościelnym ponownie zezwolono na otwieranie klasztorów, w 1817 r. potajemnie wyjechał do Bolonii. Lecz nie było mu dane długo cieszyć sie regularnym i spokojnym życiem w bolońskim klasztorze. Generał Zakonu powołał go do Rzymu i mianował mistrzem nowicjatu rzymskiej prowincji. W 1821 r. nowicjat został przeniesiony z Rzymu do Cittá della Piave, gdzie Stefan przebywał przez następne pięć lat. W 1826 r. nowy Generał Zakonu, za pozwoleniem Papieża Leona XII, zaprowadził wspólnotowe życie w klasztorze Matki Bożej Dobrej Rady w Genazzano i przeniósł tam Bellesiniego.

Pięć lat później, w 1831 r., Stefan objął urząd proboszcza parafii w Genazzano. Ostatnie lata swojego życia poświęcił posłudze duszpasterskiej oraz trosce o dzieci i ubogich, wypełniając swe obowiązki z godną podziwu gorliwością. W okresie panującej epidemii dżumy śmiertelnie zachorował opiekując się swoimi parafianami i w ten sposób dosłownie oddał życie za swoją owczarnię.

Życie tego pokornego Augustianina w dużej mierze odzwierciedlają jego liczne listy, które zachowały się do naszych czasów. Na początku obecnego stulecia niektóre z nich zostały odnalezione w pewnym antykwariacie w Krakowie i przekazane do archiwum klasztoru Augustianów w Münnerstadt.

Bł. Stefan zmarł 2 lutego 1840 r., a 27 grudnia 1904 r. został wyniesiony na ołtarze. Jego proces kanonizacyjny otworzono w 1946 r.